Metro Warszawskie

Wentylacja podstawowa, obejmuje swym zasięgiem całą stację (z wyjątkiem pomieszczeń technologicznych) oraz tunele szlakowe.
 
Zadaniem wentylacji podstawowej jest :

• dostarczenie niezbędnej ilości powietrza zewnętrznego do pomieszczeń pasażerskich i socjalnych,
• stworzenie odpowiednich warunków termicznych i wilgotnościowych poprzez usuwanie nadmiaru ciepła i wilgoci,
• łumienie efektów aerodynamicznych towarzyszących ruchowi pociągu,
• w sytuacji awaryjnej pełni rolę wentylacji pożarowej. 

W wyniku analiz stwierdzono, że czynnikiem decydującym o potrzebnych ilościach powietrza są zyski ciepła, którego ilość wydzielana na 1 km linii odpowiada wydajności średniej kotłowni osiedlowej (około 1,4 MV).
 
Wytwarzają je :

• silniki trakcyjne i hamowanie - około 60%,
• pasażerowie - około 20 %,
• oświetlenie - około 10 %,
• inne urządzenia - około 10 %.

System wentylacji nawiewno - wywiewny rewersyjny.
Zasadą jego działania jest dostosowanie kierunku ruchu powietrza do warunków zewnętrznych. W ciepłym okresie roku świeże powietrze pobierane jest na stację i po odebraniu ciepła wyrzucane przez wentylatornię szlakową na zewnątrz. W okresie zimowym pobierane jest na szlaku i usuwane na zewnątrz poprzez wentylatornię stacyjną. Do stacji dochodzi powietrze ogrzane. Zapotrzebowanie powietrza na 1 km trasy metra wynosi 350 000 m3/h. Wydajność tę zapewniają dwa wentylatory osiowe, rewersyjne. W celu ochrony przed hałasem przewidziano wyposażenie wentylatorni w tłumiki akustyczne izolujące  z jednej strony wnętrze metra, z drugiej czerpnio - wyrzutnię powietrza.

Odrębnym problemem, który rozwiązano w metrze warszawskim była likwidacja tzw. efektu tłoka powietrznego. Poruszający się pociąg w tunelu spręża przed sobą powietrze, za nim zaś wytwarza się strefa obniżonego ciśnienia. Powstaje cyrkulacyjny ruch powietrza w obu równoległych tunelach szlakowych, zgodny z ruchem pociągów. W celu wyeliminowania tego zjawiska zastosowano na obu końcach stacji  tzw. łączniki wentylacyjne o powierzchi około 90 m2, co wydatnie zmniejsza ilość powietrza wtłaczanego przez pociąg do hali peronowej.
 
Podstawowe pomieszczenia stacji; tj. hala peronowa, hale odpraw oraz tunele szlakowe nie wymagają ogrzewania. Wobec niewielkich ilości potrzebnego ciepła oraz trudności w operowaniu sieciami cieplnymi w budowlach podziemnych, zrezygnowano z ogrzewania wodnego. W pomieszczeniach wymagających ogrzewania zastosowano ogrzewacze płytowe.
 
W pomieszczeniach technicznych wymagających odpowiednich parametrów powietrza oraz w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, zastosowano klimatyzację.