Stacje I odcinka metra budowane były metodą odkrywkową. Podstawowym zagadnieniem był sposób zabezpieczenia ścian wykopu i ich rozparcia. Rodzajem tymczasowej obudowy wykopu, jaki zastosowano, była "ścianka berlińska" składająca się z pionowych pali z dwuteowników, rozstawionych co 1,8 - 2 m, za które założona jest poziomo opinka podtrzymująca grunt. Ścianka za pośrednictwem oczepów, była rozparta stalowymi rozporami rurowymi na kilku poziomach, kotwiona gruntowymi kotwiami iniekcyjnymi. Kotwie gruntowe miały długość od 14 do 18 m, kąt nachylenia od 15 do 30o, nośność od 250 do 700 kN. Przeciętna szerokość wykopu przy budowie stacji wynosiła 23,5 - 24,5 m, przeciętna głębokość około 12 m. W przypadkach zagrożenia ruchu mas ziemnych w otoczeniu wykopu - zabezpieczano wykop ściankami szczelinowymi kotwionymi w dwóch rzędach kotwiami gruntowymi.