Architektura stacji
W latach 1982 - 1985 działając w ramach P.P. Pracowni Sztuk
Plastycznych zespół architektów w składzie: Jasna Strzałkowska - Ryszka,
Lech Kłosiewicz, Andrzej Pańkowski, Jerzy Blancard, opracował koncepcję
przestrzenno - plastyczną I linii metra w Warszawie. Na tej bazie
powstały później projekty stacji południowego odcinka metra.
Pod względem przestrzenno - funkcjonalnym na stacjach metra wyróżnia się trzy strefy:
- przejścia podziemne - ogólnodostępna strefa miejska, czynna całą dobę,
- strefa przebywania pasażerów - dostępna w godzinach pracy metra,
- strefa technologiczna - dostępna jedynie dla pracowników obsługi metra.
W przejściach podziemnych znajdują się kioski handlowe, automaty telefoniczne, posterunki policji i publiczne WC.
Strefa
dostępna dla pasażerów prowadzi pasażera z przejścia podziemnego do
hali odpraw, poprzez zespół przeszklonych ścian z drzwiami. Dalej na
peron prowadzą schody (różnica poziomów wynosi około 3,5 m). Ze względu
na przewidywane docelowo sześciowagonowe składy pociągów, stacje mają
perony długości 120 m.
Strefa technologiczna stacji usytuowana jest po obu stronach stacji, na głowicach i przedłużeniu peronu.
I linia metra przebiega przez trzy części miasta: Mokotów, Centrum i Bielany.
Fakt ten podkreśla przyjęta kolorystyka wnętrz: brązy na południu, czerwienie w centrum, zielenie na północy.
Projektanci
architektury przyjęli zasadę eksponowania konstrukcji i jest ona w
rozwiązaniach architektonicznych retuszowana a nie ukrywana.
Generalne założenia projektowe :
- rozświetlony peron i przyciemnione kuluary torowisk,
- kolorystyka stacji osiągnięta przez barwy ścian zaperonowych,
- informacja wizualna usytuowana na elementach wnętrza,
- konstrukcja stropu widoczna poprzez ażurowy sufit podwieszony.
Zasady te były konsekwentnie respektowane od projektów koncepcyjnych do roboczych projektów wnętrz stacji.
