W latach 1982 - 1985 działając w ramach P.P. Pracowni Sztuk Plastycznych zespół architektów w składzie: Jasna Strzałkowska - Ryszka, Lech Kłosiewicz, Andrzej Pańkowski, Jerzy Blancard, opracował koncepcję przestrzenno - plastyczną I linii metra w Warszawie. Na tej bazie powstały później projekty stacji południowego odcinka metra.

Pod względem przestrzenno - funkcjonalnym na stacjach metra wyróżnia się trzy strefy:

  • przejścia podziemne - ogólnodostępna strefa miejska, czynna całą dobę,
  • strefa przebywania pasażerów - dostępna w godzinach pracy metra,
  • strefa technologiczna - dostępna jedynie dla pracowników obsługi metra. 

W przejściach podziemnych znajdują się kioski handlowe, automaty telefoniczne, posterunki policji i publiczne WC.
Strefa dostępna dla pasażerów prowadzi pasażera z przejścia podziemnego do hali odpraw, poprzez zespół przeszklonych ścian z drzwiami. Dalej na peron prowadzą schody (różnica poziomów wynosi około 3,5 m). Ze względu na przewidywane docelowo sześciowagonowe składy pociągów, stacje mają perony długości 120 m.
Strefa technologiczna stacji usytuowana jest po obu stronach stacji, na głowicach i przedłużeniu peronu.
 
I linia metra przebiega przez trzy części miasta: Mokotów, Centrum i Bielany.
Fakt ten podkreśla przyjęta kolorystyka wnętrz: brązy na południu, czerwienie w centrum, zielenie na północy.
Projektanci architektury przyjęli zasadę eksponowania konstrukcji i jest ona w rozwiązaniach architektonicznych retuszowana a nie ukrywana.
 
Generalne założenia projektowe :

  • rozświetlony peron i przyciemnione kuluary torowisk,
  • kolorystyka stacji osiągnięta przez barwy ścian zaperonowych,
  • informacja wizualna usytuowana na elementach wnętrza,
  • konstrukcja stropu widoczna poprzez ażurowy sufit podwieszony.

Zasady te były konsekwentnie respektowane od projektów koncepcyjnych do roboczych projektów wnętrz stacji.